متجددين با مسألهء حجاب و كشف حجاب آشنا شويم و در آن سوى ، به زمينه‌هايى كه سبب نگارش رسائل حجابيه شده و تلاشى كه آنان براى پاسخگويى به اين قبيل شبهات و توجيهات كرده‌اند ، پى ببريم . طبعا چاپ اين نقد بر اين مقاله ، به معناى انكار شخصيت علمى مينوى نخواهد بود . اين مقاله در دو قسمت در مجلهء يغما ، سال اول ، ( 1327 ش ) صص 155 - 160 و 205 - 211 به چاپ رسيده است . متن مقالهء مينوى : قدماى ما مىگفتند : « مشك آن است كه ببويد نه آن‌كه عطار بگويد » اما در عصر جديد رسم چنان شده است كه بوى مشك مناط اعتبار نباشد و مشك آن باشد كه عطار بگويد . مثلا روز روشن دو نفر آدم‌كش وارد محكمهء عدليه مىشوند و دو مرد را كه تحت محاكمه هستند به تير طپانچه و زخم كار از پا درمىآورند و با كمال رشادت از در محكمه بيرون رفته سوار درشكه مىشوند و راه منزل خود پيش مىگيرند . مأمورين شهربانى اين دو قاتل را دستگير كرده ، بعد از اندك مدتى مرخّصشان مىكنند و خون آن دو مقتول به هدر مىرود . چند روز بعد وزير تبليغات ، پشت ميكروفن نشسته به زور لفّاظى و عبارت‌پردازى ، مردم را به خيال خود متقاعد مىكند كه دولت عليه همّى غير از نشر عدالت ندارد و مملكت را چنان امن كرده است كه اگر پيرزنى طشت زرى بر سر گرفته ، يكّه و تنها از كنار بحر خزر تا ساحل خليج فارس سفر كند ، احدى به او دست‌درازى نخواهد كرد . يا مثلا جمعى از متعصبين خشك مغز به تحريك تجارى مىخواهند پارچهء چادرى وارد كرده بفروشند و نفع هنگفت ببرند ؛ در صدد برمىآيند كه چادر زنان را كه دوازده سال است در مملكت ايران باطل شده است ، از نو متداول كنند و به دكان‌ها دستور مىدهند كه اگر زنى بىچادر به دكان شما آمد ، به او چيزى نفروشيد و الّا شيشه‌هاى دكان شما را خواهيم شكست ؛ و هرجا كه دستشان برسد ، زنان بىچادر را كتك مىزنند ؛ آن وقت مسلمين متّصل دهانشان را پر مىكنند كه « دين ما بهترين اديان است و ما پيرو شريعت سهلهء سمحه هستيم كه هيچ‌گونه خشونت در آن نيست و به مخالفين خود هميشه مىگوييم : لكم دينكم ولى دين . و اسلام هرگز مخالف ترقّى و تمدّن نبوده و نيست ! اين مباهات و مفاخرت در صورتى بجاست كه رفتار و كردار مسلمانان موافق اين گفتار باشد و بناى اعمال و افعالشان بر متابعت عقل و باور كردن اقوالى باشد كه دليلى بر صحت و حقانيت آن‌ها موجود باشد . و اين حالت پيش نخواهد آمد مگر بعد از آن‌كه در تعليم و تربيت اطفال اسلوب صحيحى معمول گردد ، و در خانه و در مدرسه ، همواره به اطفال و